Al enige weken ritselt er her en der wat in huis. Het begon met gerammel achter het fornuis. ‘Vreemd’, dacht ik nog, ‘het waait eigenlijk helemaal niet’. Verder heb ik er niet bij stilgestaan. Totdat het me opviel dat Juda plat voor het fornuis lag en vooral ook bleef liggen. Er begon me wat te dagen: of er heeft een Superspin intrek gedaan of een Stuart Little.
Het geritsel verplaatste zich naar de woonkamer. Juda gaf heel braaf aan in welke hoek ‘het’ zich bevond of onder welke kast. Vooral ‘s avonds hoorde ik allerlei knaaggeluidjes. Juda had het er maar druk mee om de boel te bewaken :-) , heel gezellig allemaal.
Vandaag toch maar alle kasten opzij geschoven, flink met de stofzuiger in de weer en ja hoor, daar kwam Japie tevoorschijn (het beestje moet toch een naam hebben, nietwaar): een allerschattigst en vooral allersnelst muisje! Nu ben ik niet bang van muizen, zolang hij mijn tenen maar met rust laat.
De ‘boosdoener’ ben ik zelf geweest: ik had in de bijkeuken nog een zak vogelvoer staan en voila, die zak was keurig netjes aangevreten met rondom lege zonnebloempitten. Ik moest wel lachen. Slimme huismuis!
Vanavond bivakkeerde Japie onder mijn bureau. Ik had de deur van de keuken, bijkeuken en achterdeur open. Inmiddels is het stil -en de eerlijkheid gebiedt me om te zeggen dat het moet wennen-; aan Juda te merken is Japie verhuisd. Via de keuken en bijkeuken waarschijnlijk richting buiten.
Ach Japie, ik ga je nog missen!

Bron foto: internet