Een jaar Boaz

‘Ik wil wel graag dat je weer een hond neemt’, zei manlief kort voor zijn overlijden tegen mij.

Mijn verdriet om Izzy was nog zo rauw…dsc04717b… om maar niet te spreken over Juda die ik nog bij het crematorium moest halen…  DSC06984kEn dan is het alweer een jaar geleden dat ik op zondagavond het grote zwarte gat op me zag afkomen. Er moest wat gebeuren: ik was klaar voor weer een hond! Veel nagedacht, gewikt en gewogen en ik besloot een kijkje te nemen op de website van het asiel.
De volgende ochtend was ik daar de eerste klant: op de website had ik een Golden Retriever teefje gezien. Dat moest wel helemaal goed komen en klikken! Helaas, hoe sneu ook, het klikte niet.
Ik voelde me teleurgesteld en verdrietig en nog zoveel meer.

‘Wat hebben jullie nog meer aan goede honden zitten?’, vroeg ik de medewerkster van het asiel. Ze bracht me naar de hondenafdeling.
Ik keek in de allereerste kennel.
En kwam niet eens verder.
Jawel.
Daar zat hij.
Zo Helemaal Niet Mijn Type Hond.

Ik hou van grote honden.
Van een mooie brede reuenkop.
Een wapperende pluimstaart en vooral veel vacht.
Om diep in weg te kunnen duiken.
Zodat niemand mijn verdriet en tranen zou zien.

Diesel.
17 kg.
4 jaar.
Kortharig.
Roodbruin.
Diepe frons.
Oren en ogen en alles in de ik-vertrouw-je-voor-geen-meter-stand.
Staart tegen de buik.
En een paar ogen om in te verdrinken…

Een koekje wilde hij wel aannemen.
Achterpootjes stijf geklemd tussen de voorpootjes.
Een heel serieus kijkend hondje.
Hij ontroerde me.
Onzeker, timide, bomvol stress, en bijna pupperig aandoenlijk.
Ik kon maar één ding bedenken: ‘hij moet hier weg’.

Ik wilde eigenlijk gewoon mijn Juda terug.
En mijn Izzy.
Teveel verlies in korte tijd.

Ik nam hem mee om te wandelen.
Zijn blik ging steeds richting het asiel.
Ik wilde weten hoe hij reageerde op verkeer, op fietsers, op passerende honden en besloot om een poos in de berm te gaan zitten.
Geen aandacht gevend aan hem.
Gewoon zitten en kijken.
En hij raakte mijn hart toen hij naast me ging liggen.
Met een diepe zucht.

‘Hij gaat bij mij wonen’, zei ik toen we terug waren bij de balie van het asiel.
Het pleit was beslecht.
Hij deed het zelf.
Ik nam hem mee.
Om nooit meer terug te brengen.

Van een gespannen hondje tot mijn kameraadje…
DSC00566DSC03021dsc06349dsc051761DSC03873DSC04660DSC03870Samen met ‘onze’ Olivier die hem heeft geleerd wat het is om te kunnen genieten van het hondse leven… zijn beste kameraad!DSC03760dsc01350kHij lijkt een reïncarnatie van Izzy en Juda tezamen: het is wederom opletten met de windrichting zoals met Izzy… hij heeft de zachtaardigheid en aanhankelijkheid van Juda.

Diesel: omgedoopt naar Boaz, hij had geen betere naam kunnen krijgen…

Heel frappant overigens dat ik telkens over die ene zin heen heb gelezen in zijn rapport en dat een aantal maanden geleden pas ontdekte: ‘Heeft nooit los gelopen, altijd aan de lijn. Geen jachtinstinct’.
Ik zie hem nog overrompeld kijken, die eerste keer in het bos zonder lijn… vrij om te rennen, vrij om te spelen met soortgenoten. We boffen maar mooi met elkaar!

De Kunst van het Struinen heeft hij al behoorlijk in zijn pootjes… :-)DSC05407En als ik heel goed oplet voel ik de zachte knipoog van manlief: ‘Goed gedaan, stoer wijf. Ik ben trots op je!’

Onze pinksterdag

Het was mijn bedoeling om nog even bij de mooie zevenster te gaan kijken. Jammer genoeg zat het er al aardig vol met vissers daar waar ik moest zijn. Ik had geen zin in vroege ontmoetingen, en besloot een andere route te nemen voor onze ochtendwandeling.

Boaz had al gauw door dat er een hazenfeestje in het veld was… Dat leverde een opgewonden stuiterend hondje op :-)
DSC04770DSC04774Gauw weg van de hazen en Boaz een flink stuk aan de lijn want het manneke is slim genoeg om terug te racen naar het hazenfeestje!

Vroeg in de ochtend op stap, het doet me als vanouds goed! Verkerend in gezelschap van de roep van de koekoek, de schreeuwende fazant, een ree met kalf in de verte, zingende merels en mezen, kloppende specht en inmiddels herken ik ook het geluid van de boomklevers, leuk!

Pauze onderweg, in het gras een piepklein slakje:DSC04803… en een naar China gravend hondje :-)DSC04546Het dalkruid begint te bloeien…DSC05144kDaslook (eerder deze week)…DSC04736kVanochtend had ik de macrolens mee, dus nog op herhaling bij het daslook
DSC05252
Soms zie ik foto’s voorbij komen waarvan ik denk: jee, zo knap, hoe is dat toch gedaan?? En kan ik daar uren over nadenken om vervolgens zelf aan de slag te gaan.
Daarom nam ik voor mijn ‘pluis-experiment’ wat paardenbloempluis mee naar huis. Het moet nog verder uitgewerkt worden, maar het was een heerlijk zondagmiddag-tijdverdrijf in de tuin… het waaide alleen iets te hard.
Ik ben dus nog niet uitgepluist…DSC05266kDSC05297DSC05337DSC05366

De waarnemer

‘Kijken doe je het best met andermans ogen. — Er zijn te weinig waarnemers, te druk met zelf leven, iedereen, om voor een ander, om voor twee te kijken.’
P.F. Thomése – Schaduwkind

Laat mij maar gewoon kijken…

Een bladhaantje verstopt tussen de nog piepkleine hulstblaadjesDSC04417Boterbloemen in de windDSC04374Bezige vliegDSC04085De varens die de grond uitschietenDSC03289DSC03313DSC04533Grote muurDSC03243Struinend hondje… :-)DSC03348En de salomonszegel die mooier en mooier wordtDSC04571… de bloemen lijken net klokjes!DSC04572Jawel, het was koud.
En nee, ik was er niet blij mee.
Maar zoveel kunnen en mogen zien maakt dan weer veel goed.
Toch?!

Langzaam leven

Zo voelen deze dagen van veel buiten zijn.
En ik geniet ervan tot op mijn botten!
Eindelijk “t-shirt-en-blote-voeten-weer” :-)
De vroege ochtendwandeling met Boaz is misschien wel het fijnste moment van de dag. Het lopen blijft nog wat lastig en vooral doseren: niet te snel en niet teveel willen. Opnieuw balans vinden. We gaan nog niet helemaal voor dag-en-dauw op stap, maar het begint er al weer aardig op te lijken!
DSC03888
Allerlei kleuren en beestjes komen ineens tevoorschijn, een lust voor het oog:
DSC03981b
DSC03973
DSC03989
DSC03918
DSC03865
DSC03473Dalkruid:
DSC03597
Salomonszegel:
DSC03652
Alles herhaalt zich en toch voelt het weer als nieuw… hoe wonderlijk is dat!

Langzaam leven.
Met mijn boek in de tuin.
Kijken naar de mussen.
Schuivend op mijn billen en mijmerend stukje bij beetje gras tussen de tegels verwijderen.
De zon en wind op mijn huid voelen.
Boaz krummelt genoeglijk om me heen en de mussen in de boom raken niet uitgetwittert. Hun jongen fel beschermend tegen indringers. De kat op de loer achter de schutting naar de jonge mussen heeft het nakijken. Boaz gedraagt zich als de mussen-redder-bij-uitstek.

Olivier en Boaz

Of Olivier een dag bij me kon zijn…
* :-) * :-) * :-) * :-) * :-) * :-) * :-) * :-) * :-) * :-) * :-) * :-) * :-) *
Ook Boaz had geen bezwaar, integendeel!
Beide mannen kunnen het samen uitstekend vinden en zijn aan elkaar gewaagd.
Het is een waar genoegen om die twee te zien banjeren en sjouwen.
DSC02949
DSC03014
DSC02977
DSC03172
DSC02995
DSC02994
DSC03032
DSC03070
DSC03180
DSC03206
DSC03231
En wat vond ik het geweldig om met beide mannen op stap te gaan…!

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 104 andere volgers