Ik doe maar wat

“— How do you make your pictures?
— I don’t know, it’s not important.”
Henri Cartier-Bresson

Regelmatig krijg ik mail/vragen over mijn kiekjes, of ik ‘beroepsfotograaf’ ben en hoe ik dit of dat doe. Vaak zeg ik ‘ik doe maar wat’, wat natuurlijk niet helemaal waar is. Het is een soort van intuïtief weten en voelen wat ik moet doen om dat ene moment te vatten zoals ik het zie. Ik kan het niet uitleggen.
Nee, ik ben geen ‘beroeps’. Ik heb geen enkele cursus of workshop of wat dan ook gevolgd. Het is een autodidactisch freubelen van veel doen en er vooral heel veel plezier in hebben 🙂
In deze tijd van het jaar is het genieten van de weelde van prachtige schermbloemigen…
Zacht en teer als pastel…
De ronde zonnedauw met een piepklein vliegje… Ik vind het leuk om ‘anders’ naar dingen te kijken en ze weer te geven… een slak op mijn tuintafel nodigt uit tot experimenteren en dan kan ik genieten van het fraaie kleurenspel dat tevoorschijn komt… Door een lens met tussenring omgekeerd voor de camera te houden krijgt een plantje bieslook ineens een heel andere dimensie…Spelen met de camera kan overal: in de natuur of in mijn achtertuinMet natuurlijk altijd de kleine man om me heen 🙂Fijne zondag gewenst!

Beetje jammer

Was het ein-de-lijk een ochtend vol nevel, mist en een prachtige zonsopkomst waar ik zo naar uitkeek, breng ik de dagen snotterend, hoestend en proestend door. Het benauwde weer van de laatste dagen werkte ook niet echt mee. En dus heb ik ongetwijfeld een weergaloos mooie ochtend gemist… jammer, pech. Ach… het zal de laatste mooie ochtend niet zijn, daar ga ik maar van uit!

Dus bij deze maar wat kiekjes van vorige week… veel juffers waren er niet, maar zoveel heb ik ook niet nodig om ademloos naar deze zo fraaie wezentjes te kijken ♥Heel bijzonder om te zien hoe ze balanceren met hun iele pootjes op die dunne sprieten… Bedauwde rolklaverStruinend door het bloemenland…Af en toe moet ik wel even mijn hond terugfluiten… ‘ik kom al, vrouwtje!’Paarse wikke… Eigenlijk is het een prutzomer, net zoals het een prutvoorjaar was.
Het mag op zijn minst wel een weergaloos mooie Indian Summer worden.
Als fraaie toegift.
Daar ben ik wel aan toe.

Libellen

“Despite its dark veins, the transparency of dragonfly’s wings assures me of a pure, innocent world.” – Munia Khan

Afgelopen zondag scheen de zon volopen besloot ik ’s middags nog even naar de oude begraafplaats te gaan, waar altijd wel weer iets valt te ontdekken…natuurlijk gaat Boaz dan met me mee 🙂ik werd getrakteerd op een feestje van libellen op de prachtige hekwerken en de aloude stenensoms zijn het alleen al de kleuren die het doenblij verrast werd ik door de porseleinzwam sommige hoeken zijn en voelen erg donker; op andere plekken waar het veel lichter is, is het weer een heel andere beleving en gewoon mooi om door de bladeren te kijken en de kleine man maar wachten 🙂glanzende vleugels in het zonlicht, adembenemend mooi… het zijn telkens weer de kleine dingen die het doen…

Over de hei

De heide begint een paarse waas te vertonen, dus hebben we afgelopen week heerlijk gestruind over de hei!

Mijn favoriete bomengroep…Ik kwam een bekend hondje tegen en zei tegen de man dat ik meestal zijn vrouw tegenkom. ‘Kwam.’ zegt hij. ‘Mijn vrouw is recent geheel onverwacht overleden.’ Bammm! dit hakte er bij mij flink in. Zij en ik kwamen elkaar regelmatig tegen op deze zo fijne wandelstek waar je zo heerlijk kunt dwalen. Met of zonder hond. Altijd een vriendelijk woord, een plezierig praatje. In het laatste gesprek tussen haar en mij vertelde ze dat ze bezig was om zich de Mamiya-camera van haar vader eigen te maken en wat ze daarmee graag wilde gaan doen. Ze beloofde me van haar vorderingen op de hoogte te houden… Ik was behoorlijk ontdaan. Het maakte me oprecht droevig om hem zo alleen te zien. Hij stelde mijn herinneringen aan zijn vrouw bijzonder op prijs en vond het fijn om te horen. Na de wandeling gaat het kleine dappere hondje in de fietsmand weer mee naar huis.Onze wegen scheiden en ik ga de neus van de smurf achterna, want die ruikt van alles -vooral konijnen- blije Boaz! ♥ Dikke regenbui op onze kop, maar dat kan de kleine man niet deren… Schuilend onder een boom, met naast me een mooie zwam… Nog even van de bramen snoepen voordat we weer naar huis gaan…

 

Bijna herfstig

Eind juli en het is buiten bijna herfstig te noemen: ruisende, zwiepende takken, het blad waait om de oren, ferme buien afgewisseld met fraaie wolkenluchten, aardse geuren in het bos, veel kamperfoelie, en de kleur van het licht verandert. De eerste bramen zijn geplukt. En ik vind het heerlijk zoals het is! Lekker met mijn kop in de wind aan de wandel met de kleine man. Zijn ‘aanlijngebod’ heb ik opgeheven: hij mag lekker los en rennen als hij daar zin in heeft. Boaz is geen stoer hondje dat meent te moeten rauzen, integendeel: hij houdt zich liever bezig met ‘neuswerk’, spannende luchtjes speuren. Natuurlijk, ik hou hem goed in de gaten, maar hij genoot ervan om eindelijk weer eens rond te struinen. En deed eerst zijn eigen ronde om uitgebreid ‘de buurtkrant te lezen’ 🙂 In het bos barst het werkelijk van de paddestoelen, geen wonder met al die nattigheid… Ook de porseleinzwam laat zich al zien…Het is één groot paddestoelenfeest, lijkt het wel!Een wiebelend spinnenwebje aan de bomen, dat me doet denken aan een notenbalk. In gedachten hoorde ik de melancholie van het donkere bos… Laat maar komen, die vroege en hopelijk heel fraaie herfst…, ik ben er wel klaar voor!

 

Beetje pech

De kleine man heeft een beetje pech: door één of andere rare uitglijer heeft hij last van een beklemde zenuw. Onder een roesje werd een foto gemaakt en ik nam een wel heel groggy en gevloerd mannetje mee naar huis:
Inmiddels zijn we twee weken verder, de pijnstilling en vooral rust moeten het doen. Dat betekent voorlopig geen lange wandelingen en fratsen uithalen. Want ik wil natuurlijk heel graag dat Boaz helemaal opknapt, zodat we over een aantal weken er weer als vanouds op uit kunnen trekken! Voorzichtig zie ik vooruitgang, maar het heeft tijd nodig. Dus maken we vooral aanlijnwandelingen in de buurt met af en toe een kort uitstapje. Zoals naar het mooie landgoed Vennebroek in de omgeving van Eelde:Met onderweg bankjes genoeg om te pauzeren…
Prachtig, die markerende beelden en de belijning van een hekwerk!
We moeten het voorlopig doen met hoe het is, en er komt dan momenteel ook weinig terecht van een beetje fotografie. Maar ook tijdens onze rondjes in de wijk is genoeg te zien, en af en toe neem ik de camera mee. Want de zo fraaie rode zonnehoed bloeit volop: En langs de waterkant zie ik de tragedie van een juffer die rechtstreeks in een web vliegt:De spin is er zo ongelooflijk snel bij, de juffer kan fladderen wat hij wil, er is echter geen redden aan… vreselijk sneu om te zienDan maar even genieten van het o zo fragiele en mooie grasklokje… En in het bos komen de zwammen alweer tevoorschijn, maar dat is voor een volgend blog 🙂

 

 

 

Eindelijk…

… zijn we gisterochtend weer eens heel vroeg het veld ingegaan, de kleine man en ik. En dat het heerlijk was! Het was jammer genoeg niet van dat mooie zachte licht maar al met al was het toch absoluut de moeite waard om vroeg mijn bed uit te rollen 🙂 Het IcarusblauwtjeEn natuurlijk op zoek naar juffers… want daar krijg ik nooit genoeg van… 🙂Zo mooi…Steeds meer vlinders zijn er te zien, gelukkig maar!Boaz moet regelmatig even kijken of ik er nog wel ben…. De wilde Bertram bloeit ineens volop!Met als toegift de fraaie schorpioenvlieg…Na zo’n ochtend kan mijn dag niet meer stuk!

Het futenjong

Het zwoele weer van de laatste dagen nodigde niet bepaald uit tot fijn wandelen. Bovendien heeft de kleine man wat last van blessureleed en doen we het een weekje (hopelijk niet langer….) kalm aan.
Zodoende gingen we ‘fuutjes kijken’ waarbij de kleine man heerlijk kon scharrelen in de berm en ik mijn oog kon houden op het trotse ouderpaar…
Beetje jammer dat net op dit moment de zon behoorlijk fel werd (maar je kunt niet altijd alles hebben…)
Met naast me acrobatiek van een lieveheersbeesje 🙂
En overal parende stelletjes ♥
We doen wel regelmatig een ‘rondje Arboretum’ waar hij fijn het water in kan; goed voor zijn spieren en hij heeft er nu echt plezier in!
De enige echte Boaz-blik *proest* ♥
En waar ik nog even languit ga bij de ronde zonnedauw…

Hoera, het is weer juffer-tijd!

Van fotograferen kwam niet echt veel de laatste weken, beetje gebrek aan inspiratie en het is ook wel eens fijn om zonder redelijk zwaar materieel met de kleine man op stap te gaan.
De juffers komen echter weer volop tevoorschijn en daar moet ik natuurlijk wel bij zijn. Net als bij het zo mooie spinrag…
Natuurlijk wel samen met Boaz 🙂
Fonkelend in het vroege ochtendlicht…
Een veld vol geurende kamilleDe ragfijne vleugels van een libel Er zijn momenteel veel jufferpaartjes te zien, hoe ingenieus doen ze dat toch! 🙂Fijn weekend gewenst!

Bling-bling

Tags

,

Fraaie ochtenden vol nevelflarden zitten er helaas nog niet in, tenminste niet hier in het noorden. Jammer, want ik kijk er zo naar uit om voor dag en dauw op te staan en rond te wandelen in dat mooie zachte licht met velden vol teer spinrag en ander moois.
Dus duik ik voorlopig even heerlijk onder in zonnedauw-sferen… altijd weer verrassend, betoverend, mysterieus en vol bling-bling!

Ragfijne druppels van de kleine zonnedauw:
Met in het hoge gras een ‘blauwtje’
Gevangen door dat kleverige zo kleine plantje…
Altijd sneu om te zien…
Boaz vermaakt zich kostelijk…
Ook vanochtend weer bij de zonnedauw geweest, nu echter met een andere lens en tussenringen, want ik ken geen ander plantje dat zó fotogeniek is als de zonnedauw. Daar kan ik dagen tussen liggen om van alles te proberen 🙂En als toegift: twee tureluurs die niet anders doen dan elkaar roepen. Zo mooi om te zien hoe ze telkens komen aanvliegen! Dat was wel mijn ‘cadeautje van de dag’! 🙂