Bloesem bloesem bloesem…

“A flower does not use words to announce its arrival to the world; it just blooms.”
― Matshona Dhliwayo

Waar je ook om je heenkijkt, overal bloesem!
Zoveel uitbundigheid, alsof de lente iets in te halen heeft.
Wat een heerlijke weelde…

Advertenties

Samen een straatje om

Er bloeit nu zoveel moois in de buurt dat ik de camera meeneem tijdens onze ‘straatjes om’. Voor Boaz is dat ook beslist geen straf: voor hem genoeg spannende geurtjes in de wijk en op bepaalde stukken kan hij fijn los lopen.
Ik kom ogen tekort…
Het lijken wel elfen-puntmutsjes, die zo mooie vingerhelmbloemen…

Eindelijk lente

Ineens barst de natuur in volle glorie los, ongelooflijk hoe snel dan alles gaat! Overal een waas van groen en bloemen komen tevoorschijn.
Beetje in de tuin rommelen, buiten koffie drinken, zonder jas op stap, ramen en deuren open, wat een heerlijkheid!
En zo ontzettend leuk: broedende pimpelmezen in mijn nestkastje 🙂
Op stille zaterdag voor Pasen heerlijk met Boaz naar ons favoriete bos in Veenhuizen bos geweest…
Liggen in het gras tussen lente-moois 🙂Lente betekent bloesem en anemoontjes… Fijne zondag gewenst!

 

De futen

De akkers en weilanden liggen er nog kaal en ietwat triestig bij.
Hier en daar een groep scholeksters, een aalscholver en in het land een enkele kievit en wulp. De futen zijn weer op hun vaste stek voor hun baltsritueel.
Ze hebben jaar in jaar uit hun vaste plek tussen het riet langs de kant van het kanaal om te paren. De slootkanten langs het kanaal echter zijn nu kaal en leeg: het hoge riet is weggehaald. Gelukkig wordt in de provincie gewerkt aan een nieuwe aanpak voor bermbeheer om de teruggang van o.a. vlinders tegen te gaan. Dus maken de futen hun eigen rommelige plek op het water. Boeiend om te zien hoe takjes worden aangesleept en verlegd, een schouwspel op zich! Ze baltsen tussen de bedrijvigheid door, ik vind het telkens weer een unieke belevenis om dit mee te maken… Een fijne Pasen gewenst!

 

 

Mos

Eindelijk de gure kou voorbij! De sneeuwklokjes en krokussen hebben zo langzamerhand hun beste tijd gehad, het is wachten op een beetje échte lente. Het mos daarentegen is momenteel prachtig, vooral in de miezerregen. Het blijft één van mijn favoriete foto-onderwerpen… De futen zijn ook weer van de partij… zo leuk om ze weer te zien! En Boaz is op mollenjacht…

Lentekriebels

De dag begon met dikke mist toen ik vanochtend Boaz uitliet. Een voorbijkomend vriendelijk joch op de fiets waarschuwde me voor Code Geel 🙂 ‘En het is ook glad, mevrouw!’ ‘Doe jij ook ook maar voorzichtig dan’, zei ik. Hij fietste met een brede lach in rap tempo verder. Zoiets gewoons, ik vind het leuk. En liep met een glimlach verder met aan de lijn een stuiterend hondje vanwege loopse vriendinnen. Kijkend naar ragfijne spinragjes in ontluikend groen…Ik vind het heerlijk, zo’n vroege ochtendwandeling in een kleine wereld van dikke mist. We boften echter wel want later op de ochtend brak de zon door en werd het ronduit een heerlijke lente-ochtend! We hebben lekker gestruind 🙂 Afgelopen week had ik mijn oude zoomlens mee die ik bijna niet gebruik wegens kuren op de camera. Op de één of andere manier kan ik niet ontdekken waar het probleem zit, maar af en toe doet ie toch wat ik voor ogen heb… zoals dit experiment met bomen…
… en in zwart/wit… het resultaat bevalt me wel…Een aalscholver in winterkleed, prachtige kleuren!En wat mooi om weer eens de reeën te zien… Gisteren had ik een plezierig uitstapje met iemand die graag iets meer wilde weten over fotografie. Ik vind het altijd leuk om iets uit te leggen en samen aan de slag te gaan. Mijn opbrengst was niet zo groot, ik kwam thuis met een paar mosjes en een sneeuwklokje. En vanuit mijn ooghoek zag ik de eerste vlinder voorbij vliegen 🙂Op de terugweg naar huis de scholekster, ook die is weer terug, net als de kieviten… Het kriebels als vanouds nu de lente in zicht is…!

 

 

-20°

Zo ongeveer voelde het vandaag.
En nog een paar van deze dagen te gaan.
Redelijk aan de koele kant dus 🙂
Of misschien zijn we zo langzamerhand niks meer gewend?, denk ik bij mezelf. Hoe dan ook, het is even doorzetten om naar buiten te gaan met Boaz, maar dan heb je ook wat: tintelende rode wangen, knetterend statisch haar, loopneus, stijve knieën (ik in ieder geval wel) koude handen en voeten ondanks dik ingepakt zijn. In ieder geval halen we toch maar mooi dagelijks een frisse neus, de kleine man en ik. Wat bij thuiskomst best aangenaam voelt!
We maken onze rondjes wel wat korter…Gewoon stevig doorstappen en niet te lang stilstaan… 🙂
Een bibberende Robin op de tegels, je zou hem toch zo in een warm wollen hansopje willen hijsen…Voor de vogels strooi ik ’s ochtends een handvol vogelvoer, havermout, wat appelschillen en rozijnen. Eén van de roodborstjes -er zitten twee in de struiken achter mijn tuin, de één donkerder dan de ander, wellicht een paartje? -is steevast de eerste die zich komt melden voor zijn ontbijt… Er zijn meerdere paren merels, om blij van te worden!, zeker nadat vorig jaar veel merels zijn bezweken aan het usutuvirus. In prachtig winterkleed getooide spreeuw…Het blijft leuk, al die vogels in de tuin; ik kan uren naar ze kijken (en dat lukt best op deze dagen…. 🙂 )Het groen van de boshyacinten steekt al zo’n 15 cm. boven de aarde.
De kievit en de wulp laten zich al weer zien en horen.
Nog even geduld en wachten op de lente die heus wel komt.
Zodat ik weer in het gras kan liggen…