Er zijn dagen die absoluut een cadeautje zijn. Omdat je zomaar een leuk mens tegenkomt, of een plezierig gesprek hebt. Om het werk dat lekker gaat. Of ‘gewoon’ omdat het zonnetje zo heerlijk schijnt. En als je dan ook nog es niks moet of hoeft op zo’n dag is het extra fijn. Vandaag was zo’n dag, een dag van bijtanken en de accu opladen door niks te hoeven en te moeten. Een poos de natuur in en een beetje in de tuin koekeloeren.
Izzy had zich gisteren aardig stuk gelopen… konijnen in de neus.
Dat betekende voor vandaag alléén kijken en rustig rondscharrelen, ze hield zich ee braaf aan 🙂 Juda kreeg een uitermate aardig compliment: ‘O wat issie heerlijk enthousiast, want hij is niet zo jong meer he?!’ Dat klopt: mijn puppekind wordt volgend jaar april alweer tien en Izzy is iets ouder. Het gaat me veel te snel, ik hoop nog heel lang van ze te genieten! Juda is altijd bij mij in de buurt: waar ik zit, ligt hij (ook al moet ik naar toilet); elke stap wordt nauwlettend gevolgd. Heerlijke knuffelbeer!

Het was méér dan prachtig vanmorgen vanwege de vorst en de zon. En de stilte.

De bomen verliezen hun blad en hun kleur:

Geen zuchtje wind, bladeren liggen roerloos in het water:

Al een aantal dagen heeft het roodborstje ergens achter in de tuin het hoogste woord. Een genoegen om naar te luisteren; hij wordt alleen door het winterkoninkje overstemd. Zo af en toe komt hij broodkruimels bijeen scharrelen die ik in een hoekje strooi.
Inmiddels heeft hij zijn vaste uitkijkpost, leuk om te zien:

Met wat improvisatie had ik vanmiddag een soort van schuiltentje in elkaar geflanst, zodat ik rustig een poos kon rondkijken. Jas aan, sjaal om, vooral stil blijven zitten en kijken:

Wat een schitterend kleurrijk vogeltje is het toch:

De gaai bleef op afstand. Die kwam zijn kostje halen toen ik eindelijk binnen heerlijk opgeladen aan de koffie zat!