Na een fiks aantal dagen in de mist kwam vandaag eindelijk een zonnetje tevoorschijn. Een heel flauw bescheiden zonnetje, dat wel. Maar toch heerlijk, dat vleugje zon! In de pan suddert o zo lekker ouderwetsch draadjesvlees (van een blije vrije in de wei-koe). Hoort gewoon bij dit weer. De mist gaf een soort van rust en stilte, van overzicht en zachtheid. Het bracht een aangenaam vertragend tempo met zich mee. Die stille rust heeft plaatsgemaakt voor de jachtigheid van de komende decembermaand die overrompelend in alle hevigheid op me af komt. De eerste kerstbomen zijn alweer uit de kast gehaald. Nep-bomen wel te verstaan. Het voelt bijna wreed.