Tags

, , , , ,

Ik heb altijd graag willen kunnen schilderen, en dan met name aquarelleren. Vanwege de zachte tinten. Daar hou ik van, van aquarellen die zo mooi zacht de kleuren van zand kunnen weergeven. En water. En van klaprozen. Van zand, water en klaprozen. En van wolken. Met contouren die spreken tot de verbeelding. Zoiets als languit liggen in het gras en naar de wolken kijken om te zien wat je allemaal ontdekt aan figuren.

Vanochtend begon de zon uitbundig om na een half uur te vertrekken. Bewolkt en bijna nevelig werd het. Alsof een sluier werd neergehaald. Jammer, want ik had me verheugd op een paar uurtjes zon vanmiddag. Soms kun je zelf niet bij je eigen warmte komen door wat er in en om je heen gebeurt en is daarvoor een andere bron nodig. Een soort van schuilplek in de zon, zeg maar.
Ik was een bofferd vanmiddag.
Want zo tegen half vier liet de zon behoedzaam haar sluier vallen en werd er heel zacht lentelicht zichtbaar. Het werd nog mooier toen ik langs de krokussen reed waar dat licht zo mooi op scheen.
Ik ben gaan liggen in het gras, alles om me heen vergetend.

Deze diashow vereist JavaScript.

Om me heen hoorde ik stemmen, het was niet eens tot me doorgedrongen dat ik gezelschap had. Een aardige mevrouw met twee kinderen had een poosje naar me staan kijken en vroeg of ik haar een supermini-cursus fotografie kon geven (want ik was vast een echte fotograaf en nee, dat ben ik niet): ze verontschuldigde zich wat verlegen dat ze ‘maar een klein cameraatje’ had. We hebben leuk gekletst. Ze is blij en opgetogen met mooie foto’s verder gegaan.
Ze heeft me beloofd om ook wat vaker te gaan liggen in het gras.

Verwarmd kwam ik thuis.
Niet met aquarellen.
En misschien moet ik dat ook niet verlangen.
Gewoon maar schilderen op mijn manier.