Tags

, , ,

Met een hoofd vol watten en een koortsig lijf in het bos lopen is bijna vragen om de weg kwijt te raken. Thuis in bed blijven is geen optie want de honden moeten wel ‘uit’. Bovendien: frisse lucht doet altijd goed. Dus vanmorgen een klein rondje bos zodat ze even flink de poten konden strekken. De paden zijn bedekt met bladeren, het knispert en ritselt zo lekker onder mijn laarzen. Het maakt echter ook dat alle paden op elkaar lijken, zeker met het sombere weer. Nu is ons stadsbos niet zo groot, maar toch is het me gelukt om me compleet verdwaald te voelen…Gedesoriënteerd, geen idee waar ik was, ik herkende even helemaal niks meer. Er was niemand te bekennen, rustig blijven en doorlopen leek me het beste. Alleen al daarom hou ik niet van het bos: altijd de angst om te verdwalen. Geef mij maar de ruimte en horizon!
Jawel… eindelijk zag ik in de verte iets wits; wat een opluchting!

Boomzwammen: mooi van kleur en vorm:en een elfenbankjeHet miezerde, koud was het niet ( en ik had het al warm genoeg van mezelf 🙂 )Een honingzwam: even aarzelde ik want ik moest languit om te kieken en eigenlijk wilde ik graag naar huis. Nou vooruit, toch nog even een plaatje dacht ik…. we waren bijna bij de auto. Bleek ik in een ferme plak hondenpoep te zijn gaan liggen 😦 Blij dat ik thuis was! Jas in de wasmachine, pittige kerriesoep gemaakt en voor de rest heb ik geluierd op de bank!

Advertenties