Eindelijk begon ik goed van de griep op te krabbelen en voelde ik de energie weer terugkomen. Heerlijk!, vooral veel lekker lopen, dacht ik zo. Dat lukte ook, tot afgelopen vrijdag. Terug van ons rondje bos zo’n 25 meter van de auto waren voelde ik het gebeuren: auwwie!, m’n ietwat problematisch been begaf het. Onmiskenbaar een zweepslag. Altijd zijn er wel mensen in het bos te zien om aan te spreken in geval van nood, deze keer echter niet (en zo gauw vraag ik niet om hulp…). Van boom naar boom kon ik naar de auto strompelen. Potverdorie, nu dat weer. Ik voel me een krakkemikkig oud wijf worden zo langzamerhand. Nou ja. Ik kreupel wat rond en hoop dat het snel de betere kant op gaat. De honden komen alleen hun avondrondje te kort, dat overleven ze vast wel enkele dagen.
Bij thuiskomst vanmiddag mezelf op viooltjes getrakteerd.
Een mens moet toch ergens blij van worden, nietwaar?!
DSC02625

Advertenties