‘How do you rate the morning sun’, zong Robbie Williams vanmorgen toen ik met mijn viervoeters in de auto naar onze uitlaatstek reed. De zon leek op dat moment net door te komen en ik verheugde me erop. Het werd zelfs iets warmer zodat ik had bedacht dat ik wel in m’n t-shirt kon wandelen. Dat heb ik geweten: de hemel bleef gesloten, de zon had een snipperdag (de zoveelste…) en ik heb het de rest van de dag koud gehad. We waren voor de file aan, dat is wel zo prettig lopen om een uurtje te genieten van de rust en stilte. Ik merk dat ik langzamerhand weer wat op adem begin te komen, letterlijk en figuurlijk; die vooruitgang doet me goed. Als ik mijn energie redelijk goed weet te verdelen over de dag -lastige klus voor een ongeduldenaar- kan ik zelfs ’s avonds weer een poos lezen. Dat klinkt wellicht raar, maar ik heb al heel lang niet meer echt kunnen lezen: een veel te vol hoofd, te moe, teveel dingen die moe(s)ten. Ik vind het heerlijk om nu de dag af te sluiten met een aantal pagina’s van de nieuwste Hjordt Rosenfeldt.

Gisteren zag ik de eerste libel van deze lente, vandaag de eerste (vuur)juffer:DSC04625k2De velden kleuren geel van de boterbloemen, een o zo eenvoudige bloem waar ik vrolijk van word: een echte lentebloemDSC04652 DSC04656Terwijl de Canadese ganzen luid gakkend overvliegenDSC04699dobbert deze al wekenlang in z’n/haar eentje rond… ik vind het sneu om te zien. Er zijn meerdere soortgenoten in het gebied, ik weet niet waarom deze zich daar niet bij aansluit, want het is een zeer sociaal levende vogel.DSC01025De bermen staan plotseling vol met fluitekruid; ik heb gisteren een royale handvol geplukt en als ik nu ’s morgens de kamer binnenkom, is het fluitekruid het eerste wat ik zie. Daar word ik blij van!DSC04754 DSC04762 DSC04766a DSC04784

Advertenties