…. voor de lieve, ontroerende en hartverwarmende reacties!
Het doet zo vreselijk zeer om nooit meer dat intens blije hoofd te zien.
Er is zo ontzettend veel ‘nooit meer’…

Vandaag voelde ik me diep ellendig.
En meer dan intens verdrietig.
Mijn kameraad, mijn maatje, zo heel anders dan Izzy.
Juda was mijn schaduw.

Voor Juda’s artrosepoten had ik van dat goedkope ribtapijt op het laminaat gelegd. Dat aan de vloer begon te plakken.
Een goed klusje om me op te focussen, al viel dat nog niet mee.
Bij elke poetsbeweging had ik het gevoel Juda al een beetje het huis uit te poetsen. Maar zo werkt dat gelukkig niet.
Langzaam dringt het besef door dat ik hem een lijdensweg heb bespaard.

Ik ben zo blij en dankbaar voor de tijd die we samen na Izzy hebben gehad. Het waren heerlijke maanden voor ons!
Geen dag met hem was vanzelfsprekend, het was de kwalitijd die telde.
En vooral blij ben ik dat hij zich bij onze huidige dierenarts zo op z’n gemak voelde. Het o zo lieve mannetje is blij en kwispelend naar binnen gegaan. Nog niet echt wetende wat ons te wachten zou staan. Tijdens de echo knalde in een flits razendsnel een optelsom van kleine dingen van de laatste weken door mijn hoofd.
En wist ik dat ik moest kiezen voor hem.
Ik had ons samen nog wat tijd kunnen geven, maar dan wel met inleveren van kwaliteit. En dat kon ik niet. Voor Izzy en voor Juda heeft kwaliteit van leven altijd voorop gestaan.
Wat ben ik blij en dankbaar dat ik zelf zo rustig kon blijven, vooral in zijn belang.
De leegte na Izzy was al vreselijk, ik dacht dat het niet erger kon.
De ziel is uit het huis.
Zo voelt het nu.

Wat hebben we fantastische jaren gehad.
Daarop terugkijkend voel ik me zo ontzettend rijk…
Een Golden met een Gouden Karakter!
Dank dank dank voor alles, lieve blije Beer!
DSC05940a-1

Advertenties