Gisteren zag ik als een berg op tegen de lege dagen van vandaag en morgen. Ik was vroeg wakker. Bij het opstaan wist ik: ‘vandaag gaat een bijzondere dag worden. Waarom weet ik niet. Dat ontdek ik gaandeweg wel.’ En dat het een heel bijzondere dag werd…
Met de wensen van manlief als leidraad vaar ik steeds meer op mijn eigen kompas en intuïtie. Af en toe is het wat inschikken, van weerskanten. Ik ervaar echter heel wezenlijk dat er zoveel vertrouwen is in hoe alles gebeurt dat het me intens raakt. Het maakt me klein van diepe dankbaarheid. Want al heb je nog zo’n goede planning in je hoofd, de dingen leiden hun eigen leven en lopen altijd anders.
Ik huil.
Ik rouw.
Ik stel me open.
Ik kan aangeven wat ik nodig heb.
Ik ontvang.
Ik durf te ontvangen.
Ik durf mijn plek in te nemen.
Ik zie vol ontroering hoe de dingen naadloos ineen schuiven en op hun plaats vallen.
Alles klopt.
Je nabijheid is tastbaar als een warme deken om me heen.
Het voelt als heilige tijd, gewijde tijd.
Vol verwondering kijk ik ernaar.
Ik heb volop gejankt vandaag.
Omdat er wonderen gebeuren.
Nog één (bijna) ‘lege’ dag te gaan.

Advertenties