In beweging komen: het kostte me veel moeite vandaag.
Nog meer dan gisteren.
Het laagje is dun en kwetsbaar.
Het mag er zijn, dat dunne laagje in mij.
Omdat het me rijker maakt.
Lucebert verwoordt ‘kwetsbaarheid’ zo treffend:
‘alles van waarde is weerloos,
wordt van aanraakbaarheid rijk’.

Ik word van aanraakbaarheid rijk.
De verleiding is groot om maar wat in huis te blijven hangen.
Mezelf kennende begeef ik me daarmee echter op glijdende schaal en dat is het laatste wat ik wil.
Bovendien: ‘luchten’ moet, hoe dan ook.
Dat is één van de dagelijkse dingen die ik mezelf verplicht, net als koken.
Ik kleed me snel aan en raap wat *glaswerk* bij elkaar.
Het is altijd weer dubben wat ik wel en niet mee neem.
Ach, de tas is groot genoeg en dat beetje gewicht extra, daar heb ik niet zo’n last van.
Is alleen maar goed voor mijn conditie 🙂
Ik neem een paar oude manuele lenzen mee omdat ik dat zo heerlijk fotograferen vind.
Niet altijd superscherp, maar wel lenzen met karakter.
En ik stop toch ook maar de telelens in de tas.
Want ik zie regelmatig de roodborstjes met volle bekjes de heggen in en uit vliegen.DSC08459DSC08473DSC08484DSC08482En dan zie ik het frêle boshyacintje… er is maar weinig nodig om me tot in mijn tenen ontroerd te voelen bij het zien van zoveel schoonheidDSC08553 DSC08579k DSC08597DSC08591kJawel, het roodborstje… luisterend naar waar het geklik van mijn camera vandaan komt… (achter een hele brede boom)DSC08517kIn de boom vlakbij zit een pimpelmees zich uit te schudden… DSC08508De rode beuk, het doet bijna herfstig aan maar niets is minder waar…DSC08612Zwart als een varken kom ik weer thuis, het was best wel nat na de regen.
Maar wel heerlijk gelucht… 🙂

Advertenties