Zo leek het kereltje zich te voelen toen we vanmorgen naar het bos gingen. Ik hoef maar te zeggen ‘kom, we gaan’ en Boaz staat al blij kwispelend klaar bij de voordeur.
Deze keer mocht hij los in het bos: hij blijft netjes op het pad, af en toe het neusje in de lucht. Alles is spannend en feest. Het is mooi om te zien hoe hij zijn afstand durft te vergroten en niet meer om de haverklap omkijkt of ik wel kom. Op een bepaald moment was hij uit het zicht en gek genoeg was ik geen moment bang dat hij er vandoor zou zijn. Eén fluitje van mij en daar kwam een Allerblijst Hondje aan scheuren. Prachtig! We hebben ontbeten in de zon op de oude begraafplaats, waar een konijn uitdagend voorbij huppelde. Die verleiding was wel heel groot: ogen op steeltjes en een flinke ruk aan de riem! Er moest wel even worden geposeerd, dat kon hij nog net opbrengen…
DSC01971Na de wandeling zijn we naar het tuincentrum gegaan. Beetje socialiseren met koffie en een kaasbroodje 🙂
Waarbij een kamerplant het moest ontgelden vanwege een markerende Boaz toen ik even niet oplette…
Nou ja, missie geslaagd: het Hondje gedroeg zich voor de rest voorbeeldig!
DSC02007DSC02011DSC02017De buit…DSC02023

Advertenties