nog regelmatig brand ik me
aan dat vuur van heimwee en verlangen binnen in mij
naar hoe het was
en hoe het nooit meer zal zijn
naar ‘terug’

littekens
wie draagt ze niet

ik lik mijn wonden

opgepakte draad
-af en toe moeizaam-
ragfijn als zijde
de brug tussen verleden
en wat in het verschiet ligt

elk einde is een nieuw begin
schrijft Annemieke

ook helen
gebeurt van binnen

net zo onzichtbaar
als mijn wonden

Advertenties