Altijd weer is er die behoefte aan ruimte om me heen.
Geen muren.
De behoefte om de stilte in te gaan.
De natuur in.
Zin om mijn hoofd leeg te lopen.
Verbindingen ervaren: met de natuur, vooral ook met mijzelf.
Met dat wat er niet meer is, maar veel belangrijker nog: met zoveel moois en dierbaars wat er wél is.
En dat is veel, héél veel.
Rijk mens voel ik me.

Zo hebben we vanochtend een heerlijke lange wandeling gemaakt over het mooie Balloërveld.
Nee, niet aan de kant van de schaapskooi waar ik in december nog met Juda liep.
Die wandeling is en blijft heel speciaal voor mij.
Hij heeft er recht op, het Boaz-mannetje: op een nieuw en eigen verhaal.
Dat geldt niet alleen voor hem, maar ook voor mij.
Natuurlijk: we lopen veel waar ik ook heel graag met Juda en Izzy kwam.
Bekende wegen, bekende paden, bekende beelden.
Paden en beelden die je moet ik moet durven verlaten.
Boaz en ik maken onze eigen sporen, nieuwe sporen.
Het veld is groot genoeg daarvoor; er valt nog zoveel te zien en te ontdekken!
DSC04527DSC04587DSC04547bDSC04582b DSC04606DSC04600 DSC04603DSC04639 DSC04668DSC04683 DSC04696 DSC04718DSC04649

Advertenties