Twee stapels post al weken maandenlang op mijn eettafel (naast mijn eigen *schrijfstapel*):
– archiveren
– wachten op reactie
Al wekenlang is daar die drang om met één ferme zwaai de hele boel van tafel te vegen. En al wekenlang weet ik me dapper te beheersen.
Tot gisteren: met één fikse armbeweging maai ik de papierwinkel van tafel.

We hebben heerlijk gelopen en gespeeld gisterochtend, Boaz en ik:
DSC06684

DSC06692

DSC06724

DSC06725

DSC06726

DSC06734

DSC06746Hij weet me dagelijks te verrassen door steeds iets meer van zichzelf te laten zien: voorzichtig een trekspelletje beginnen en kijken hoe ik reageer. In elke Grote Hond ziet hij een potentiële Olivier en komt daarmee nog wel eens raar op de koffie… 🙂 om die uitdaging nog een keer of drie te herhalen. Om vervolgens met een Help!! Heel Hard naar mij toe te rennen. Aan zijn Ego ligt het niet, daar ben ik al lang achter. Dus worden de touwtjes wat strakker aangetrokken: o.a. achter katten aanjagen wordt niet getolereerd. Ook niet als die twee reebruine ogen smachtend naar mij opkijken van ‘owww-ik-wil-zooooooooooo-graag!!’ Een best ferme ‘Nee’ kan hij prima hebben. Niks zielig asielhondje, ’t is gewoon een slimmerik!
Dat geldt ook voor even alleen thuis zijn: hij kan het prima, hij wil het alleen gewoon liever niet.

Raar hoe bepaalde mechanismes werken: de papierwinkel heb ik vandaag uitgezocht en voor het grootste deel opgeborgen. Een mechanisme van ordenen -vooral ook in mijn kop-, wat weer ruimte geeft.
Het is dubbel: vast (willen) houden en (moeten) loslaten.
Door het niet meer vast te willen houden, laat ik vanzelf los.
Het voelt weer wat leger en stiller als ik nu binnenkom en een blik werp op mijn tafel.
Ook aan stapels post kun je gehecht raken.