… nog even en ik ga hem Superman noemen …
Het zijn van die kleine subtiele veranderingen die het doen, zoals heel even van achteren tegen me opspringen om vervolgens te gaan kijken hoe ik reageer. Of mijn knieholte/onderbeen zacht aanraken en mijn reactie afwachten. Vanmiddag kwamen we een groep honden tegen, ca. 5 stuks die niet bij elkaar hoorden: eerder zou hij weggevlucht zijn. Nu moest hij even de kat uit de boom kijken om vervolgens rustig wat hondendingen te doen met het stel.
Het alleen zijn blijft een punt van aandacht, maar ook dat gaat steeds beter. Ik heb een oud shirt met mijn geur in zijn mand gelegd, weggaan is ‘lekkers’ en thuiskomen is ook ‘lekkers’.
Hij piept als ik vertrek en hij piept nog harder als hij me aan hoort komen.
Tussentijds is hij al aardig stil (ik vraag het altijd even na bij de buurman).
Bewust negeer ik hem regelmatig in huis, omdat hij anders de hele tijd achter me aan wil lopen. Deur dicht als ik naar toilet ga of even naar boven. Want hij mag binnen wel wat zelfstandiger worden, zodat het alleen zijn ook makkelijker gaat worden. Ik leer hem steeds beter kennen en lezen. We spiegelen ons aan elkaar en hij pikt feilloos emoties van mij op. Des te rustiger en zekerder ik ben, des temeer floreert hij daarbij.
Van een timide ietwat angstig hondje zie ik hem veranderen in een kereltje-met-lef.
Voorzichtig daagt hij me uit tot een trekspelletje.
En vanmiddag kwam hij zelf met een takje: gooien maar!
Het water in, steeds verder en er lol in hebben.
Een heel zachtaardig hondje, maar ook met een groot Ego als het om andere honden gaat…
DSC06832

DSC06837

DSC06863

DSC06880

DSC06882

DSC06887

DSC06892

DSC06907

DSC06908

DSC06912

Volgens mij zitten we aardig op de goede weg…

Ik mis Izzy en Juda nog dagelijks.
Boaz hoeft niks te vervangen (kan ook niet).
Stilletjes aan neemt hij helemaal zijn eigen plek in bij mij.
Ik hou van dit ventje.
Advertenties