Het was hier in het noorden een prachtige nazomerdag.
Toen ik vanmiddag zag dat (eindelijk) het gras gemaaid was op onze uitlaatstek wist ik het meteen: dit was de dag waarop ik heb gewacht om Izzy en Juda uit te strooien. Ik was er klaar voor om ze te laten gaan op de plek waar ze horen: in het veld, bij het water, bij de reeën en de hazen.
Het had geen beter moment kunnen zijn…
De zonsondergang was schitterend.
Ooievaars kwamen één voor één over vliegen om vervolgens met een grote zwaai in de boom vlakbij te landen.
Met de weerschijn van de lage zon op hun vleugels.
Een kleine bonte specht nam plaats in de andere boom en begon te kloppen.

Ze waren altijd zo blij wanneer het hoge gras gemaaid was: Izzy ging onmiddelijk op muizenjacht en Juda wist van gekkigheid niet welke kant hij het eerst moest uitvliegen. Wat een plezier was dat om naar te kijken!

Loslaten… ik heb ze kunnen laten gaan op de plek waar we zoveel vreugde en ook verdriet hebben gedeeld.
Waar ze volop blij waren, met alles erop en eraan.
Het is goed zo.
Dit was precies zoals ik het voor hen en voor mijzelf wilde.
Ik voel me weemoedig, maar ook op een bijzondere manier blij en dankbaar voor wat ze mij hebben gegeven aan liefde en kameraadschap.

Dag kanjers!
Voor altijd in mijn hart…DSC09514dsc06268En Boaz heeft een vleugje Izzy en Juda mee naar huis genomen….

Advertenties