Ik zie ze nogal eens voorbij komen, die beren op de weg.
Vooral de laatste weken en met name in de nachtelijke uren.
Uitvergroot en wel.
Eindelijk de stoute schoenen aangetrokken om naar de huisarts te gaan met een vervelende niet-willende knie.
Die knie is al jaren getob, maar draaglijk en te doen.
Ok, in het najaar/winter wat meer gedoe en pijn, toch hoefde ik de wandelingen er niet om te laten. Het lukte me allemaal best.
Nu niet meer. Ik loop niet lekker en het is een vervelend gedoe.
Zeker na mijn uitglijer van een week of 3 geleden.
Zo kan en wil ik het niet langer.

Daar sta je dan met uitgezakte knieën in de röntgen tegenover een alleraardigste en vriendelijke blonde Adonis 🙂
Die me in ieder geval wist te vertellen dat er geen breuk of scheur zichtbaar is in mijn knieschijf. Dat is positief. Volgende week bellen met mijn huisarts over de conclusie en eventueel vervolgtraject.
Bij de huisarts (en wat heb ik een geweldige huisarts, toffe meid!) hoorde ik termen als ‘brief voor de orthopeed’, ‘kijkoperatie’ en ‘de mogelijkheid is een nieuwe knie’ langskomen. Waarop ik zei: ‘doe maar stap voor stap.’
Waarbij ik alleen maar kan denken: ‘en hoe doe ik dat dan met Boaz??’
De beren komen in stormende kuddes voorbij.
Komt tijd, komt raad.
Zoals mijn dochter altijd zegt.
Laat ik daar maar vanuit gaan!
Beer_fiets

Advertenties