Het uitzicht naar de lente-in-aantocht doet me beseffen dat ik zo langzamerhand steeds meer groei in een eigen en vooral ander leven, mijn leven zoals het Nu is. Niet dat het nu zo spectaculair anders is. Het zit vooral in de bijna onnoembare, ontastbare en ongrijpbare kleine dingen. In de dingen-zonder-woorden. De pijn en verdriet worden stiller en zachter. Dankbaarheid om wat was komt steeds meer voorop te staan.
Ik heb weer zin om met Boaz en camera op pad te gaan!
Verdwalen -hoe en waar dan ook- vind ik niet meer zo eng.
Ik vind mijn weg wel weer.
Ook dat vertrouwen is groeiende.

Ik heb zo mijn kleine momentjes.
Zo ongeveer aan het eind van de dag.
Geen telefoontjes meer.
Geen ‘Hoe was je dag vandaag?’

Ik heb de vaste telefoon vorig jaar opgezegd.
Die is niet meer nodig.

Na achten ’s avonds wordt het stil.
En ben ik bang om je stem te vergeten.

Het voorjaar lonkt…

DSC06213k DSC06229

Advertenties