Queby Juda Van het Lükkensveld

PICT0105Ik voel weer de knoop in mijn maag als ik denk aan ons laatste rondje plas. Het innerlijk weten van ‘zoveel tijd hebben we niet meer…’
Vandaag een jaar geleden.
Ik zie hem langzaam lopen op zijn pijnlijke artrose-poten.
Om zich heen kijkend.
Alles in zich opnemend en snuiven.
Alsof hij alles nog één keer wilde overzien en beleven.
Kippevel-momenten.

Dat hij niet meer zo lang bij mij zou zijn was me -met angst, verdriet en pijn in mijn hart- wel duidelijk.
Maar dat ik nog hem diezelfde avond nog heb moeten laten gaan… dat had ik in de verste verte niet kunnen bedenken.
Het bleek achteraf zijn laatste en tevens mooiste geschenk aan mij te zijn: want hoe intens verdrietig ook, daarmee gaf hij mij de ruimte en tijd om zoveel mogelijk te zorgen voor en bij manlief te zijn.
Hij heeft manlief en mij -onbedoeld- hele kostbare, dierbare en waardevolle dagen gegeven.
Alsof het zo heeft moeten zijn…

Nog één keer Juda.
Die het Bommelen tot Kunst heeft verheven.
Mijn eerste hond.
Mijn geniethond.
Mijn blije Beer.
Mijn Bommel.
Mijn puppedup.
Mijn maatje in alles…
PICT7511PICT0048DSC05420DSC03143DSC04444DSC02093DSC03342DSC01687DSC03073DSC02234DSC02282DSC02434kJudaikPure warmte als ik denk aan mijn Bommel!

 

Advertenties