Het allereerste grote cadeau wat ik van manlief kreeg, was een naaimachine. Het leek hem wel handig. En het leverde bijna de eerste huwelijkscrisis op: als ik ergens een loei hekel aan had, was het wel aan gepriegel met draadjes, patronen en al dat getuur en gereken. Met pijn en moeite heb ik er destijds wat kledingstukken uitgeperst. Wat een gedoe. De dekbedovertrekken voor de babykamer gingen me nog het beste af: recht-toe, recht-aan 🙂 Sindsdien is de naaimachine meeverhuisd naar de onderste plank in de kledingkast. Al meer dan dertig jaar lang. Naaimachine

Dochterlief heeft niet alleen de creativiteit, artisticiteit en authenticiteit van haar vader geërfd. Ze is ook meer dan ruim bedeeld met zijn geestige, technische en wiskundige genen. Een manusje-van-alles, zoiets.
En mooi verpakt.

Een naaimasjien leek haar wel wat als nieuwe uitdaging. Voor een grijpstuiver heeft ze een simpele machine op de kop getikt. Lap stof gekocht en een patroon opgescharreld. Ze houdt niet van massa-kleding, dus koopt ze die voor een appel en een ei tweedehands/derdehands/vierdehands of (ver)maakt ze zelf iets. Ze heeft inmiddels de smaak te pakken: een naaimasjien met meer mogelijkheden zou nog leuker zijn. Een koopje en een volgende uitdaging diende zich aan: een mooi ding echter wel met defecten. Ze is niet alleen handig en creatief, maar ook pienter: google leerde haar dat ze best zelf die mankementen kon oplossen. Zo doet ze dat.

Ik was er vorige week.
Heel gezellig!
De zijdehoenders doen het goed en Boaz zag de scharrelkipjes wel zitten. Die gingen uit voorzorg tijdelijk op stok 😉
Op het vogelhuisje landde een sperwer in de hoop op een lekker mussenhapje, wat een fascinerende vogel!

Haar favoriete domein is haar werkplaats waar nu het gereedschap van haar vader hangt. Keurig gerangschikt, overzichtelijk en praktisch. Ze is er niet alleen blij mee, maar maakt er ook graag gebruik van.
Wanneer ze met haar vriend een bouwmarkt binnenstapt, komen de mannen als vanzelf naar haar partner toe.
Die onmiddellijk zegt: ‘U moet bij haar zijn, niet bij mij.’
*Gniffel*
In haar werkkamer hangt een smaakvolle jurk die uitblinkt door eenvoud.
Eigen werk. ‘Minder is meer.’
En ze kan nog wel een derde naaimachine gebruiken.
Zo komt de mijne eindelijk uit de kast.

We hebben een mooi kind gemaakt, manlief en ik.
Niet het meest gemakkelijke kind, ook dat mag worden gezegd.
Steeds meer zie ik er dezelfde handleiding in als van haar vader.
Sommige andere trekjes kan ik niet helemaal duiden.
Of misschien toch ook weer wel…
*mompelt iets over appel en stam en zo….*

Fijne zondag gewenst!

Advertenties