Inmiddels ben ik vier weken verder na mijn knieoperatie en vooral de laatste week gaat het echt beter. Mits ik niet met boekenkasten ga sjouwen, zoals afgelopen maandag. Dat was overduidelijk niet zo snugger een beetje dom (dat klinkt een beetje vriendelijker 🙂 ), heb ik gisteren gemerkt… ik kon bijna letterlijk niet met mezelf uit de voeten. Ai. De overige boekenkasten moeten nog maar even geduld hebben. Ze staan niet in de weg. De inhoud wordt grondig gesorteerd en uitgedund. Opruimen en dingen wegdoen vind ik een prettige bezigheid, de kringloop is er binnenkort vast blij mee!

Echt matineus ben ik nog niet, maar vanochtend was het eindelijk minder koud en gingen we redelijk vroeg de deur uit. De benen voelden best wel stabiel en ik durfde het wel aan om voorzichtig met Boaz het land in te gaan, lekker aan de struin. Wel met beleid. Fruit mee voor onderweg en mijn broekzak gevuld met Boaz z’n ontbijt. Hij blijft een rare eter. Hem onderweg zijn kostje bij elkaar laten zoeken is overigens goed neuswerk voor het manneke!
DSC00519
DSC00524
Ik moest wel even pauzeren… Boaz dacht daar het zijne van…
DSC00554
DSC00558
DSC00561
Zo vroeg in de ochtend heeft het mos prachtige warme tinten…
DSC00606
DSC00607
DSC00616
DSC00632
DSC00651
Nog even en het land ziet lila van de pinksterbloemen, heerlijk!
Wat een wonder toch die natuurpracht: ieder jaar terugkerend, onuitputtelijk.
En telkens zijn het weer die kleine dingen die me blij maken!
Wel jammer dat de winterjas nog niet de kast in kan.

 

Advertenties