Al een aantal jaren volg ik ‘mijn’ zwanenpaar. Gracieuze en onnavolgbare prachtige vogels, ook enigszins mysterieus. Inmiddels mag ik behoorlijk dichtbij komen. Het voelt als een groot voorrecht, en een soort van verbondenheid. De laatste weken werd er nog druk gebroed; in de afgelopen week echter zag ik dat het nest was verlaten. Geen zwaan in de directe omtrek te bekennen, zelfs niet in hun habitat van de plas. Ik besloot niet op zoek te gaan en het kersverse ouderpaar met rust te laten. ‘Ze komen wel tevoorschijn als ze er aan toe zijn’, was mijn gedachte.

Vanochtend -na een heerlijke wandeling met Boaz en Olivier- bedacht ik nog ‘even’ langs de zwanenplek te rijden. Ik was verrast om eindelijk één van de zwanen in het water te zien! Dat kon niet anders betekenen dan dat de andere ouder met jongen in de buurt zou zijn, spannend! Ik was zo benieuwd naar hun eventuele zwanen-puppies!

Ik had goed en wel mijn telelens op de camera geschroefd toen ‘papa’ vanuit het water de vleugels nam… alsof hij wilde zeggen ‘Volg mij maar….’DSC06067En dat deed ik: mijn blik volgde zijn vlucht en ik kon zien waar hij ging landen, niet ver uit de buurt. Heel rustig, voorzichtig en vooral respectvol ging ik een kijkje nemen… jawel, trotse ouders van twee jongen!DSC06083DSC06095DSC06122DSC06226De ene aan de zondagse poetsbeurt, de andere zich teder bekommerend om de jongen…DSC06232b DSC06233 DSC06246 DSC06270DSC06298 DSC06295‘Dank julllie wel en veel geluk!’, zei ik tegen het zwanenpaar…
…om bij thuiskomst allereerst een uiterst smerig en stinkend hondje te wassen…DSC06013 DSC06029

Advertenties