‘Het heeft nu wel lang genoeg geduurd met dat dood-zijn van jou,’ zeg ik af en toe hardop tegen manlief. ‘Het wordt tijd dat je weer terug komt, zodat ik mijn dingen weer kan delen.’ Want dat is wat ik nog steeds moeilijk vind: niet meer de dingen kunnen delen. Het teruggeworpen worden op mezelf wanneer het niet zo goed uit komt, wanneer er lastige vragen door mijn kop spoken.
Dat zo onomkeerbare en absolute nooit-meer is op zulke momenten bijna onverdraaglijk. Bijna.

Kom terug TTZo werkt het echter niet… en ik red me prima.
Want ik ben best een grote meid 🙂
De knie doet het redelijk, al blijft doseren en goed bewegen een punt van aandacht. Ach… elke dag is er volop moois te zien als ik op stap ben met Boaz:
DSC02016DSC02029 DSC02039DSC02465DSC02519 DSC02563DSC02449Mijn Juda en Izzy-plek is eindelijk weer bereikbaar… het stroompje dat rechts liep (net niet in beeld) is eindelijk gedicht. Nu kan ik weer in mijn geliefd mijmerhoekje zitten en als ik geluk heb, zie ik de reeën in het veld.DSC01640DSC02692Boaz wijdt de plek geheel op zijn manier en vol overgave in:DSC02698Die smurf weet altijd weer een brede lach op mijn gezicht te toveren… heerlijk!

Advertenties