Gisteravond tijdens ons laatste rondje hing de voorbode van een prachtige dag al in de lucht. De wekker vanochtend maar wat eerder gezet, ik had wel zin in een fraaie ochtend en was er ook absoluut aan toe na al die druilerigheid, somberheid en nattigheid. Steevast duik ik ’s morgens vroeg eerst even achter de pc met een kop pittige koffie, daarbij de kleur van het opkomend licht in de gaten houdend en kijk ik online naar de tijd van zonsopkomst.
Het heeft gevroren, heerlijk!
Gauw in de kleren, de laatste slok koffie naar binnen, hondenkoekjes in de zak.
Boaz zit al startklaar.
‘Kom ventje, we gaan!’
Blij hondje 🙂
Op zulke ochtenden is het wachten op ‘Waiting for the miracle…’, want zo voelt zonsopkomst voor mij…: als een wonder waar ik nooit genoeg van krijg.
DSC08590DSC08611Het gaat snel, het opkomen van de zon… ik kijk ademloos toe… DSC08617 DSC08640DSC08655 DSC08673Het is bijna te mooi en te veel om te behappen… wat voel ik me dan een begenadigd mens dat ik erop uit kan gaan om dit moois te zien… ik realiseer me maar al te goed dat dit niet iedereen is gegeven…DSC08694DSC08711DSC08746DSC08749DSC08763DSC08802DSC09011 DSC09037DSC09073Het was meer dan weldadig… een ochtend om op verhaal te komen. De stilte, de ruimte en de beelden van zoveel schoonheid blijven me de hele dag bij.
Het voelt als een cadeautje van het universum dat blijkbaar precies weet wat ik nodig heb…
Bijna bij de auto zie ik twee reeën in het veld: ze zijn alert en ruiken mij.
Voor de zekerheid lijn ik Boaz aan en schroef gauw de telelens op mijn camera.
Ze staan in tegenlicht en mijn handen zijn koud, ik doe in het wilde weg een poging…
DSC09086DSC09087Mijn dag kon niet meer stuk…

Advertenties