Wanneer ik wat achterblijf om in de struiken te koekeloeren, wacht de kleine man altijd heel netjes op mij. Ik hoef niks aan te geven, blijkbaar heeft hij er inmiddels een zintuig voor ontwikkeld. Het geeft hem bovendien de gelegenheid om wat spannende luchtjes op te snuiven… je weet nooit wat er voor leuks in de buurt is, toch?! Soms levert het een aardig sprintje op…DSC07496Het fluitekruid is bijna uitgebloeid, jammer want ik vind het zo sprookjesachtig prachtig…DSC07534Het blad verkleurt zo mooi…DSC07538DSC07712Ze komen af en toe tevoorschijn, de vlinders…DSC07482Elders bloeit het fluitekruid nog volop en ’s morgens vroeg schitteren de bloemen als kristallen… (en pluk ik de ene teek na de andere van Boaz en van mezelf)DSC07592DSC07619DSC07648DSC07680Als we ons ronde gelopen hebben, gaan we meestal even langs de vijvers waar het mannetje natte poten kan halen. Dat doet hij inmiddels maar al te graag en dan geniet ik driedubbel! Nooit zal ik vergeten hoe ik Boaz voor het eerst meenam naar de plas en waar hij alleen maar wezenloos stond te kijken naar die grote bak met water… het zei hem helemaal niks en het deed hem ook helemaal niks. Alsof hij -behalve regenwater- nog nooit water had gezien. Het zou maar zo kunnen. Inmiddels hupst hij er aardig op los 🙂DSC07507DSC07518kDSC07520Fijne zondag gewenst!

Advertenties