Sinds ruim een jaar woont er een ‘piep’ in mijn hoofd, bij mijn linkeroor. Het is zo’n piep waarvan je weet dat die niet meer weggaat. Tinnitus dus. Aanvankelijk irriteerde het me behoorlijk, maar ik besloot om me er vooral niet aan te ergeren. De ene keer is het geluid schel aanwezig, een andere keer suist het zacht op de achtergrond. Zoiets als het vroegere testbeeld op de tv.
Ach, ik ben allang blij dat het geen krekels zijn…………
Het geluid is er echter altijd en onophoudelijk.
Wat betekent dat ik de stilte niet meer kan horen.
Juist die stilte waar ik zo van hou.
Zoals ik die graag hoor: echt helemaal stil.
Naast mijn ogen zijn ook mijn oren belangrijke zintuigen.
Wanneer ik ergens in het bos lig, ben ik via mijn oren alert op geluiden, vogels of eventuele voorbijgangers.
Dus let ik nu des te meer op mijn kleine man die scherp waarneemt en die mij indirect waarschuwt door zijn lichaamstaal.
Opgaan in de stilte van de natuur, van de schoonheid van dagelijkse dingen.
De stilte in mijzelf.
Ik kan niet zonder de stilte.

Vandaag was het stil in het bos.
Geen ruisende bomen, een enkele boomklever liet zich horen.
En zacht druppelende regen.
De paden waren glibberig en vies, nat, het was niet koud.
De nattigheid kon onze pret niet drukken, we hebben lekker gesjouwd de boskabouter en ik.
De bosbeek van het Asserbos…
dsc06422
Boaz is alert… eekhoorns in de buurt?
dsc06433
dsc06443b
Het blijft nog even ‘paddenstoelentijd’…
dsc06522
dsc06541k
We zijn heel lang niet bij de oude vijver geweest, Boaz echter weet als geen ander waar ons pauzebankje is. En loert naar de eenden in de vijver…
dsc06494
Vandaag viel het tijdschrift Geloven Onderweg op mijn deurmat.
Het wordt uitgegeven door de Dominicaanse Gemeenschap in Huissen, een gemeenschap die ik een warm hart toe draag.
Enige tijd geleden werd ik benaderd door de redactrice of er een foto van mij in mocht worden opgenomen.
Ja natuurlijk wil ik meewerken!
En wilde ik vooraf niet weten om welke foto het ging.

Ontroerd en oprecht geraakt blader ik door het tijdschrift.
Met thema’s als stilte, kunst en rouw.
Het had niet passender kunnen zijn.
Mijn foto is geplaatst bij een bijzonder en integer essay van Henk Jongerius.
Ik voel me vereerd een kleine bijdrage te hebben kunnen leveren.
Ineens zie ik zoveel draden van mijzelf.
Van verbindingen en van mijn levenspad.
Verbindingen door de stille draden die elkaar kruisen.
foto-geloven-onderweg
Dit jaar heb ik behoorlijk in stilte geleefd.
Ik kon niet luisteren naar muziek, wat voor muziek dan ook.
Zelfs – nee, vooral niet naar Leonard Cohen- het was te zeer verbonden met de pijn en verdriet om manlief. Van het uitzoeken en opruimen van zijn spullen. Van keuzes maken.
Vandaag heb ik zijn laatste werk eindeloos beluisterd.
Ontroerd.
Geraakt.
En werd ik meer dan stil.

Advertenties