“We went down into the silent garden. Dawn is the time when nothing breathes, the hour of silence. Everything is transfixed, only the light moves.”
― Leonora Carrington

‘Kom Boaz, we gaan de stilte in’, zei ik gisterochtend bijtijds tegen de kleine man. Na dagen van vuurwerklawaai voor de deur hadden we daar wel behoefte aan: voor Boaz geen rondje met dichtgeknepen billen door de buurt, maar lekker ontspannen lopen in alle rust en stilte. Er was zon beloofd. Van donker naar licht, en dat het weldadig was om dat te beleven!
Er was al veel verkeer op pad…
De bomen hebben nog even hun lichtjes…
En de maan diffuus aan de hemel
Imponerende wolkenpartijen!
Ineens ging het snel, dat opkomend licht…
Vlucht na vlucht vloog over, het ontroert me telkens weer…Volop kleur aan de ene kant, blauw aan de andere kant. En altijd vind ik het weer bijzonder om te zien hoe twee vluchten samenvoegen tot één lange rij gakkende ganzen… Mijn mijmerplekje…De kleine man blij dat hij zich kon uitleven bij de molshopen!Jawel, we zijn het nieuwe jaar goed begonnen…:-)

Advertenties