Wellicht mede gevoed door de commercie merk ik dat ik niet zoveel meer heb met een eerste en tweede kerstdag. Alles barst van reclame om maar zoveel mogelijk te kopen en in te slaan. Er is meer dan een miljard uitgegeven dit jaar, las ik. Mijn bijdrage was bewust uiterst miniem 🙂
Geen kerstboom of andere versiering, een paar kaarsen vind ik fijn.
’s Middags tijdens ons uitlaatrondje hoor ik een bekend fluitje en zie ik onze beste vriend Olivier op ons af komen stormen.
We kijken naar een prachtige zonsondergang.
*Blije Boaz en blije ik*

Kerstavond.
Met een kom uiensoep en een cracker met kaas nestel ik me op de bank.
De gebruikelijke films ben ik meer dan beu.
Die sla ik over.
Gaandeweg raakt alles verstomd en verstild.
En dat is zoveel meer ‘mijn ding’.
Geen rumoer op straat.
Heel selectief tv kijken.
Een prachtige documentaire op Canvas: ‘Reindeer family & me’ waarin de Schotse cameraman Gordon Buchanan op zoek gaat naar het Noorderlicht.
In een stille witte wereld door Lapland op de slee, een rendier als metgezel.
Het warme ontspannen lijfje van Boaz dicht tegen me aan, ik geniet van de fraaie beelden die voorbij komen.
Van de vriendschap die ontstaat tussen de cameraman en het rendier.
Het leren begrijpen van het waarom van de koppigheid van het dier.
Het met elkaar verbonden zijn, de overgave aan elkaar.
Op weg naar het Noorderlicht… wat een mysterie!
Zomaar een huilbui tussendoor om gemis.
Met tegelijkertijd intense dankbaarheid voor alles wat er wel is.
Vervolgens even zappen naar André Rieu, waar ik eigenlijk niet zoveel mee heb.
En ik blijf hangen.
Zijn ‘Bolero-versie’ van Ravel bezorgt me kippenvel.

Kerstavond.
‘Heiligabend’ zoals men in Duitsland zegt.
En dat vind ik zoveel mooier.
Mijn kerst is al meer dan goed.
We hadden bovendien zo heerlijk het bos voor onszelf…
Een dag vol koestermomenten…