Eerste kerstdag: ik had zo’n zin in een struintocht met Boaz op de hei.
In de hoop niemand tegen te komen.
Gewoon in mijn uppie met de smurf op stap.
Uit de auto gestapt: een prachtige vlucht ganzen boven mijn hoofd…
Altijd weer fascinerend om te zien hoe ze elkaar aflossen.Boaz heeft er zin in, dat is heel duidelijk…
Ik zie al aan zijn hele houding dat dit een ik-ga-mijn-neus-achterna-wandeling gaat worden en even vraag ik me af of het wel zo slim was om naar de hei te gaan…Bij zo’n blik van Boaz weet ik dat ik maar beter kan opstaan om te kijken wie of wat er aan komt…
Jawel, in het hondenwereldje op de hei kom je al gauw bekenden tegen… de heren begroeten elkaar rustig zonder gedoe
en wat is het teckelvriendje -heel lang niet gezien- grijs geworden… We lopen samen een stuk op (daar gaat mijn plan  🙂 ) en het wordt steeds drukker…
Boaz heeft geen enkele interesse in de mooie Spaanse dame.
Die ziet iets anders wat hem meer boeit.
En terwijl de dames keuvelend doorlopen zie ik vanuit mijn ooghoek hoe mijn hond verdwijnt.
Ik voel hem al aankomen: dit wordt niet zoals ik in gedachten had.
‘Hij komt zo terug’, zeg ik.
En hoop ik.
Op een punt waar ik goed overzicht hebt blijf ik wachten, fluiten en roepen.
Met nog meer ganzen maar geen Boaz…
De teckel vermaakt zich wel 🙂
Ook de collie wordt duidelijk een bejaarde schoonheid…Van fotograferen komt niks, eerst die smurf weer in het vizier zien te krijgen.
Na een stief kwartiertje wachten zie ik heel in de verte een man met zijn labrador lopen.
Met in zijn kielzog een wel heel bekend waggelend hondenkontje.
Ik fluit en roep.
Een hele blije smurf komt aanhollen!
‘Wat een rothond’, zegt de kennis.
Waarop ik zeg: ‘het is een fantastisch hondje!’
Maar wel een hondje dat direct aan de lijn gaat.
Rechtsomkeert naar huis, hoogste tijd voor warme bak koffie!

’s Avonds heel gezellig gegeten bij een vriendin.
Ik gloei en geniet nog na van een heerlijke en fijne warme avond, van ‘thuis zijn’…
We doen vandaag een saai rondje in de buurt, ook daar valt genoeg te snuffelen.