Mos

Eindelijk de gure kou voorbij! De sneeuwklokjes en krokussen hebben zo langzamerhand hun beste tijd gehad, het is wachten op een beetje échte lente. Het mos daarentegen is momenteel prachtig, vooral in de miezerregen. Het blijft één van mijn favoriete foto-onderwerpen… De futen zijn ook weer van de partij… zo leuk om ze weer te zien! En Boaz is op mollenjacht…

Advertenties

Tussen de krokussen

De krokussen bloeien volop, ik nam de camera mee voor een ‘rondje in de buurt’: ineens overal een bijen en hommels! En jawel, ook het speenkruid komt tevoorschijn…Mijn favoriete krokussen: zo mooi dat zachte tere lila…  En Boaz genoot van zijn zwempartij!

Lentekriebels

De dag begon met dikke mist toen ik vanochtend Boaz uitliet. Een voorbijkomend vriendelijk joch op de fiets waarschuwde me voor Code Geel 🙂 ‘En het is ook glad, mevrouw!’ ‘Doe jij ook ook maar voorzichtig dan’, zei ik. Hij fietste met een brede lach in rap tempo verder. Zoiets gewoons, ik vind het leuk. En liep met een glimlach verder met aan de lijn een stuiterend hondje vanwege loopse vriendinnen. Kijkend naar ragfijne spinragjes in ontluikend groen…Ik vind het heerlijk, zo’n vroege ochtendwandeling in een kleine wereld van dikke mist. We boften echter wel want later op de ochtend brak de zon door en werd het ronduit een heerlijke lente-ochtend! We hebben lekker gestruind 🙂 Afgelopen week had ik mijn oude zoomlens mee die ik bijna niet gebruik wegens kuren op de camera. Op de één of andere manier kan ik niet ontdekken waar het probleem zit, maar af en toe doet ie toch wat ik voor ogen heb… zoals dit experiment met bomen…
… en in zwart/wit… het resultaat bevalt me wel…Een aalscholver in winterkleed, prachtige kleuren!En wat mooi om weer eens de reeën te zien… Gisteren had ik een plezierig uitstapje met iemand die graag iets meer wilde weten over fotografie. Ik vind het altijd leuk om iets uit te leggen en samen aan de slag te gaan. Mijn opbrengst was niet zo groot, ik kwam thuis met een paar mosjes en een sneeuwklokje. En vanuit mijn ooghoek zag ik de eerste vlinder voorbij vliegen 🙂Op de terugweg naar huis de scholekster, ook die is weer terug, net als de kieviten… Het kriebels als vanouds nu de lente in zicht is…!

 

 

-20°

Zo ongeveer voelde het vandaag.
En nog een paar van deze dagen te gaan.
Redelijk aan de koele kant dus 🙂
Of misschien zijn we zo langzamerhand niks meer gewend?, denk ik bij mezelf. Hoe dan ook, het is even doorzetten om naar buiten te gaan met Boaz, maar dan heb je ook wat: tintelende rode wangen, knetterend statisch haar, loopneus, stijve knieën (ik in ieder geval wel) koude handen en voeten ondanks dik ingepakt zijn. In ieder geval halen we toch maar mooi dagelijks een frisse neus, de kleine man en ik. Wat bij thuiskomst best aangenaam voelt!
We maken onze rondjes wel wat korter…Gewoon stevig doorstappen en niet te lang stilstaan… 🙂
Een bibberende Robin op de tegels, je zou hem toch zo in een warm wollen hansopje willen hijsen…Voor de vogels strooi ik ’s ochtends een handvol vogelvoer, havermout, wat appelschillen en rozijnen. Eén van de roodborstjes -er zitten twee in de struiken achter mijn tuin, de één donkerder dan de ander, wellicht een paartje? -is steevast de eerste die zich komt melden voor zijn ontbijt… Er zijn meerdere paren merels, om blij van te worden!, zeker nadat vorig jaar veel merels zijn bezweken aan het usutuvirus. In prachtig winterkleed getooide spreeuw…Het blijft leuk, al die vogels in de tuin; ik kan uren naar ze kijken (en dat lukt best op deze dagen…. 🙂 )Het groen van de boshyacinten steekt al zo’n 15 cm. boven de aarde.
De kievit en de wulp laten zich al weer zien en horen.
Nog even geduld en wachten op de lente die heus wel komt.
Zodat ik weer in het gras kan liggen…

Lenteboden

Wie weet wat we nog aan sneeuw en vorst krijgen…, maar toch hangt er al een vleugje lente in de lucht! Je ziet het, je ruikt het, je voelt het.
De sneeuwklokjes willen nog niet echt open. Ik heb een paar in een vaasje gezet. Ze zijn zo mooi, die fragiele bloemetjes die de belofte van een nieuw voorjaar inluiden…Al een poos wilde ik graag een voederplank voor de vogels in mijn tuin, het liefst wel iets uit de natuur in plaats van uit een tuincentrum. Een poos geleden werd ik op mijn wenken bediend toen er in de wijk volop bomen werden omgezaagd. Het was even sjouwen, maar het was precies de voederplank die ik in gedachten had! Blij mee 🙂
De tuingasten komen graag hun dagelijkse portie halen…
De krokussen houden nog even hun kopjes gesloten -evenals de sneeuwklokjes-, maar dat kan nooit lang meer duren…
En dan ineens verschijnt  overal jong groen…
Heerlijk in de vrieskou ’s ochtends op stap met Boaz, de zon komt tevoorschijn…
Bevroren mosjes…
Op het koude bankje met mijn toet in de zon in het zachte licht van de ochtend…
Boaz vermaakt zich meer dan goed, die heeft het maar druk met al die spannende geurtjes! 🙂
Het belooft weer een fraaie dag te worden.
We gaan er wederom van genieten! 🙂

 

 

 

In de kou

… en dus gingen we graag de paden op, de lanen in, naar de hei en naar het bos.
Wat hebben we genoten deze week!
Met vorige week zelfs een beetje sneeuw 🙂en vorst, heerlijk!
Met prachtige ijskristallen…
Een piepkleine veertje vastgeplakt aan het ijs…
Zo mooi, die kleuren van gagel in het zachte ochtendlicht… … en een hele blije smurf en hartveroverend manneke ♥
Een fijn weekend gewenst!

 

 

Nat nat nat

Zoals overal is het ook hier kleddernat en is het allesbehalve winter.
Het zijn dagen waarop ik meestal de camera thuislaat, het is bijna dagelijks een weerbeeld van nattigheid en grijs gedoe. En daarmee is er ook minder inspiratie om te bloggen.
Ik rommel binnenshuis wat af, zet dozen voor de kringloop klaar, zoek boeken en andere overtollig spul uit. Er kan best nog aardig wat opgeruimd worden en dat is op zulke dagen een leuk klusje. Ik merk dat ik steeds makkelijker word in afstand nemen van dingen-die-er-niet-meer-toe-doen. Graag gun ik spullen die nog prima zijn een tweede of derde leven en de idee dat een ander er weer blij mee is, maakt mij ook weer blij!
Natuurlijk maken we dagelijks onze ommetjes, ook bij nat weer.
En eenmaal buiten hebben we er best wel lol in.
Voor Boaz is thuiskomen dan het fijnst want er wacht een warme handdoek om lekker afgedroogd te worden om vervolgens in zijn hoekje op de bank te kruipen: tijd voor een middagdutje 🙂

De zwanen waren vorig jaar omstreeks deze tijd al aan het baltsen, nu is daar nog geen spoor van te bekennen… wel zijn ze weer in de buurt van hun nestplaats. Als het maar een beetje droog is, gaan we graag de hei op… blij mannetje ♥en pikken we maar al te graag elke zonnestraal mee die er maar te vangen valt… Op eekhoorntjesjacht 🙂De katjes bloeien uitbundig
en de sneeuwklokjes komen tevoorschijn
met -hoe is het mogelijk…- zelfs een beetje sneeuw
Het snoetje wordt grijzer en grijzer, maar ook steeds meer vol vertrouwen en
o zo lief…!

Van donker naar licht

“We went down into the silent garden. Dawn is the time when nothing breathes, the hour of silence. Everything is transfixed, only the light moves.”
― Leonora Carrington

‘Kom Boaz, we gaan de stilte in’, zei ik gisterochtend bijtijds tegen de kleine man. Na dagen van vuurwerklawaai voor de deur hadden we daar wel behoefte aan: voor Boaz geen rondje met dichtgeknepen billen door de buurt, maar lekker ontspannen lopen in alle rust en stilte. Er was zon beloofd. Van donker naar licht, en dat het weldadig was om dat te beleven!
Er was al veel verkeer op pad…
De bomen hebben nog even hun lichtjes…
En de maan diffuus aan de hemel
Imponerende wolkenpartijen!
Ineens ging het snel, dat opkomend licht…
Vlucht na vlucht vloog over, het ontroert me telkens weer…Volop kleur aan de ene kant, blauw aan de andere kant. En altijd vind ik het weer bijzonder om te zien hoe twee vluchten samenvoegen tot één lange rij gakkende ganzen… Mijn mijmerplekje…De kleine man blij dat hij zich kon uitleven bij de molshopen!Jawel, we zijn het nieuwe jaar goed begonnen…:-)