Bijna doorschijnend

Ze lijken wel van glas gemaakt…

Advertenties

Lenteboden

Wie weet wat we nog aan sneeuw en vorst krijgen…, maar toch hangt er al een vleugje lente in de lucht! Je ziet het, je ruikt het, je voelt het.
De sneeuwklokjes willen nog niet echt open. Ik heb een paar in een vaasje gezet. Ze zijn zo mooi, die fragiele bloemetjes die de belofte van een nieuw voorjaar inluiden…Al een poos wilde ik graag een voederplank voor de vogels in mijn tuin, het liefst wel iets uit de natuur in plaats van uit een tuincentrum. Een poos geleden werd ik op mijn wenken bediend toen er in de wijk volop bomen werden omgezaagd. Het was even sjouwen, maar het was precies de voederplank die ik in gedachten had! Blij mee πŸ™‚
De tuingasten komen graag hun dagelijkse portie halen…
De krokussen houden nog even hun kopjes gesloten -evenals de sneeuwklokjes-, maar dat kan nooit lang meer duren…
En dan ineens verschijntΒ  overal jong groen…
Heerlijk in de vrieskou ’s ochtends op stap met Boaz, de zon komt tevoorschijn…
Bevroren mosjes…
Op het koude bankje met mijn toet in de zon in het zachte licht van de ochtend…
Boaz vermaakt zich meer dan goed, die heeft het maar druk met al die spannende geurtjes! πŸ™‚
Het belooft weer een fraaie dag te worden.
We gaan er wederom van genieten! πŸ™‚

 

 

 

In de kou

… en dus gingen we graag de paden op, de lanen in, naar de hei en naar het bos.
Wat hebben we genoten deze week!
Met vorige week zelfs een beetje sneeuw πŸ™‚en vorst, heerlijk!
Met prachtige ijskristallen…
Een piepkleine veertje vastgeplakt aan het ijs…
Zo mooi, die kleuren van gagel in het zachte ochtendlicht… … en een hele blije smurf en hartveroverend manneke β™₯
Een fijn weekend gewenst!

 

 

Nat nat nat

Zoals overal is het ook hier kleddernat en is het allesbehalve winter.
Het zijn dagen waarop ik meestal de camera thuislaat, het is bijna dagelijks een weerbeeld van nattigheid en grijs gedoe. En daarmee is er ook minder inspiratie om te bloggen.
Ik rommel binnenshuis wat af, zet dozen voor de kringloop klaar, zoek boeken en andere overtollig spul uit. Er kan best nog aardig wat opgeruimd worden en dat is op zulke dagen een leuk klusje. Ik merk dat ik steeds makkelijker word in afstand nemen van dingen-die-er-niet-meer-toe-doen. Graag gun ik spullen die nog prima zijn een tweede of derde leven en de idee dat een ander er weer blij mee is, maakt mij ook weer blij!
Natuurlijk maken we dagelijks onze ommetjes, ook bij nat weer.
En eenmaal buiten hebben we er best wel lol in.
Voor Boaz is thuiskomen dan het fijnst want er wacht een warme handdoek om lekker afgedroogd te worden om vervolgens in zijn hoekje op de bank te kruipen: tijd voor een middagdutje πŸ™‚

De zwanen waren vorig jaar omstreeks deze tijd al aan het baltsen, nu is daar nog geen spoor van te bekennen… wel zijn ze weer in de buurt van hun nestplaats. Als het maar een beetje droog is, gaan we graag de hei op… blij mannetje β™₯en pikken we maar al te graag elke zonnestraal mee die er maar te vangen valt… Op eekhoorntjesjacht πŸ™‚De katjes bloeien uitbundig
en de sneeuwklokjes komen tevoorschijn
met -hoe is het mogelijk…- zelfs een beetje sneeuw
Het snoetje wordt grijzer en grijzer, maar ook steeds meer vol vertrouwen en
o zo lief…!

Van donker naar licht

β€œWe went down into the silent garden. Dawn is the time when nothing breathes, the hour of silence. Everything is transfixed, only the light moves.”
― Leonora Carrington

‘Kom Boaz, we gaan de stilte in’, zei ik gisterochtend bijtijds tegen de kleine man. Na dagen van vuurwerklawaai voor de deur hadden we daar wel behoefte aan: voor Boaz geen rondje met dichtgeknepen billen door de buurt, maar lekker ontspannen lopen in alle rust en stilte. Er was zon beloofd. Van donker naar licht, en dat het weldadig was om dat te beleven!
Er was al veel verkeer op pad…
De bomen hebben nog even hun lichtjes…
En de maan diffuus aan de hemel
Imponerende wolkenpartijen!
Ineens ging het snel, dat opkomend licht…
Vlucht na vlucht vloog over, het ontroert me telkens weer…Volop kleur aan de ene kant, blauw aan de andere kant. En altijd vind ik het weer bijzonder om te zien hoe twee vluchten samenvoegen tot één lange rij gakkende ganzen… Mijn mijmerplekje…De kleine man blij dat hij zich kon uitleven bij de molshopen!Jawel, we zijn het nieuwe jaar goed begonnen…:-)

Laag pitje

Niet eerder heb ik de decembermaand zo vervelend ervaren als dit jaar.
Zowel van fotografie als van bloggen kwam de laatste weken niks terecht.
Alles staat op een laag pitje.
2017: nee, het was niet mijn jaar. O, ik heb zeker een paar hele leuke dingen gedaan en meegemaakt -*dankbaar*- maar vooral is dit jaar gekleurd door een aantal tragische gebeurtenissen. Ze houden me nog steeds bezig. Ook het fysiek weer opkrabbelen na ziek-zijn was best moeizaam en nog steeds merkbaar op grijze natte sombere dagen. Ik kijk echt uit naar gezonde vorstige frisse lucht met ademwolkjes van de kou en rijp op de bomen! En graag een vleug zacht zonlicht door alles heen.
Die ene dag sneeuw deed het hem ook niet echt…Het was best wel glibberen, ook met de fiets aan de hand…Ik wil nog wel wat meer van dat dekentje van zachtheid… (maar dan zonder de glibberigheid πŸ™‚ )Tweede kerstdag heerlijk uitgewaaid met Boaz en zijn grote vriend Olivier… En als die twee pret hebben, dan heb ik dat ook!Na zo’n renpartij zijn de heren wel een poosje rustig…… waarbij Boaz toch vooral waakt over zijn Flip πŸ™‚De bomen zijn al zwaar van de katjes, veel te vroeg…Prikkeldraad en jong groen blad verweven met elkaar, het is bijna symbolisch te noemen… En dan even blij zijn met het zonlicht, dan deert de kou absoluut niet πŸ™‚Zomaar op een open plek in het bos ligt een witte roos met een gerbera. Het raakt me en doet me stilstaan bij alles wat er dit jaar is gebeurd. Het is daar vast met een bepaald gebaar neergelegd, dat kan bijna niet anders… in meerdere opzichten een treffende afsluiting voor dit jaar.Het vuurwerkgeweld is inmiddels volop begonnen, sneu voor Boaz en zoveel dieren voor wie dit een nare tijd is.
Nog een paar dagen en dan is ook dit weer voorbij.
Iedereen een hele fijne jaarwisseling gewenst en tot in 2018!

 

Slow motion

β€œIt’s how I fill the time when nothing’s happening. Thinking too much, flirting with melancholy.”
-Tim Winton, Breath

Zo voelen soms de dagen aan, dat wil wel in deze tijd van ‘donkere dagen voor kerst’. Vooral wanneer de dag ook nog eens waterkoud van start gaat en de lucht vol grijs kleurt zoals nu. Dan lonkt het niet bepaald om er op uit te trekken met de kleine man, maar toch: eenmaal buiten maken we er wel weer wat van. ‘Uit’ moeten we toch, we kunnen niet zonder onze dagelijkse portie buitenlucht πŸ™‚ Bovendien verzet het de zinnen en hoewel de bomen en struiken nu in rap tempo hun blad verliezen is er nog volop kleur te zien. De natuur verveelt nooit en heeft een kalmerende werking op mijn geest. En ach, buiten in de regen lopen mopperen heeft ook wel wat… dan is thuiskomen altijd fijn!
Het is een soort van ‘leven in slow motion’ in deze tijd van het jaar.

Het vleugje nachtvorst was van korte duur, maar o zo heerlijk…Simpele dingen, en hoe mooi kan dat zijn…Kijken naar mijn kleine vriend verveelt nooit… β™₯ De boomstammen zitten vol diepe kleuren van allerlei zwammen…Herfstiger kan bijna niet πŸ™‚Bijna doorschijnende melkachtige knotszwammetjes op de hei…Wandelend langs de mooie Zeijerwiek met blije vrienden… Fijne zondag gewenst!

 

 

 

Pluk de dag

‘Sunday clears away the rust of the whole week.’

Het eerste rondje met Boaz op zondagochtend vind ik misschien wel het meest fijne loopje van de week: mijmerend slenteren door de wijk of over de dijk langs het kanaal terwijl er (bijna) nog niemand op straat is. Alles en iedereen nog in zondagsrust. Zo’n ochtend voelt vaak als frisse start van een nieuwe week, zoiets als weer met een schone lei beginnen.

Als echte snuffelaar geniet de kleine man volop, zeker nu het ‘egeltjes-tijd’ is. Een poos terug kwam hij met een egel in zijn bek aangehold… ik heb hem wel even verteld dat dat toch niet echt niet de bedoeling is; voorzichtig heb ik de egel met mijn voet terug gerold onder de struiken.Bovendien heeft hij thuis zijn eigen ‘Flip’ πŸ™‚Β  Overal knisperend ritselend blad onder mijn voeten…Prachtige geweizwammetjes…
Heerlijke herfstkleuren… De ‘wandeldames van het bos’, met steevast een vriendelijke groet… Zo mooi, die grillige vormen op de boomstammen in het bos…Jawel, ik kom echt wel aan mijn trekken deze heerlijke herfst, wat een explosie aan kleur en verscheidenheid, ik kom ogen tekort πŸ™‚En de kleine man neemt het er even goed van… πŸ™‚De frisse ochtenden vind ik weldadig, er is nachtvorst op komst.
Daar word ik helemaal blij van πŸ™‚
Carpe Diem!

Allerzielen

Vieren van het geleefde leven
Wanneer iemand doodgaat van wie we houden, is er eerst vooral rouw. Pas later beseffen we dat we getuige waren van een leven dat wij liefhadden. Door dat geleefde leven te vieren, kunnen we de inspiratie, het gedachtegoed en de betekenis van onze overledenen levend houden. De doden niet verzwijgen maar vieren om wie ze waren en wat ze te vertellen hebben.’

Tekst: Allerzielen Alom