“Invisible threads are the strongest ties.”
Friedrich Nietzsche

En dan ineens is het ‘klaar’.
Is er heel veel ‘klaar’ en afgerond van de laatste vijf jaren waarin ik opnieuw de draad heb moeten oppakken. De laatste dingen van manlief* zijn nu echt opgeruimd of weggedaan. Ik wil bepaalde dingen niet meer om me heen hebben, ik heb het ook niet meer nodig.
Knopen doorgehakt en die ene laatste klus aangepakt waar ik al zo lang tegen aan zat te hikken en waarin ik maar geen beslissing kon nemen. Het leek een enorme berg te zijn, maar het werd steeds gemakkelijker om datgene weg te doen wat aan mij was toevertrouwd, maar waar ik niet blij mee was en niet blij mee kón zijn. Ineens wist ik trefzeker hoe het zat. Ik had het eindelijk helder en scherp, waarop ik me ervan kon losmaken.
Weg met de ballast, dit hoort niet bij mij.
Een proces van -zoals Bonhoeffer dat zo treffend verwoord- ‘de draden losmaken en uit het spinrag der belevenissen loskomen.’
Vele malen trap-op-en-neer, sjouwend met van alles en nog wat.
Met telkens de kleine man dribbelend in mijn kielzog.
Dat gedribbel op die zo lieve pootjes kan me zo ontroeren.
Hij doet dat zo leuk, met dat blije waggelkontje en kwispelstaartje.
Terwijl er van alles ‘van wat is geweest’ (o.a. zijn dagboeken, niet gelezen) door mijn handen gaat en wordt verscheurd, houdt de kleine man elke beweging van mij in de gaten. Als een vosje opgerold op de bank ♥
Met zachte vingers heb ik wat voorbij is dichtgedaan en verpakt.
De dozen zijn gesloten, klaar voor de volgende kliko-ronde.

Het stond al jaren boven, mijn ‘huis-op-palen’
Ik wil het om me heen hebben en verhuis het naar mijn woonkamer.
Omdat ik er zo blij van word.
Omdat het zo fijn binnenkomen en thuiskomen is met iets dat iets me tegemoet komt waar ik met zoveel vreugde naar kijk.
Vanochtend las ik dat alles wat ons omver blaast, ook iets nieuws brengt.
Laat maar komen, die lente.
Ik wil weer in het gras liggen.
En eindelijk die nieuwe stofzuiger kopen.

Advertenties