…op de achterbank toen we vanochtend onderweg waren naar onze wandelstek, want: ‘baas, kijk nou, haas-alarm!!, daar moet ik naar toe!’ Sjonge, wat kan er een kabaal uit dat kleine bekje komen 🙂DSC05136 DSC05141 DSC05147De zilverreiger laat zich veelvuldig zien, altijd mooi in het landschap:DSC05081DSC05194De ‘meisjes van de Balloohoeve‘:DSC05163Gelukkig ben ik inmiddels ietwat mobieler, wat de pretletter heel veel plezier doet en mij ook…DSC05166 DSC05176… en nee Boaz, we gaan Niet Naar de Hazen Toe… DSC05190Toen ik vorig jaar weer een hond wilde, wist ik het Heel Zeker: geen jachthond, nee echt niet, never nooit meer. De avonturen met Juda en Izzy waren geweldig, maar het wachten met Knikkende Knieën en Klotsende Oksels als de Spaanse Dame weer eens de poten nam, heugen me nog altijd. Met een brede glimlach, dat dan weer wel.
Toen ik Boaz ontmoette in het asiel, zag ik alleen maar die prachtige grote donkere ogen en dat aandoenlijke rimpelkoppie.
Dit was echt geen jagertje, heus niet…
Gewoon een alleraardigst en aanhankelijk hondje.

‘Je krijgt wat je verdient…’, zei iemand laatst gekscherend tegen me.
Dit dus: een brommend-gillend-piepend-ik-wil-naar-de-hazen-toe-allerbraafst-hondje-op-de-achterbank.

De krokussen piepen intussen heel voorzichtig de bodem uit.
Het gaat vast een mooi voorjaar worden! 🙂
Maar eerst mag ik me morgenochtend bij de orthopeed melden, ik ben benieuwd…